Geld. Een beladen onderwerp waar zowel vreugde als lijden omheen hangt. Vanmorgen mocht ik ze tegelijkertijd zien.

Ik liep richting de stad en sprak een man ‘van de straat’. Hij deelde een stukje van zijn verhaal na mijn vragen hoe zijn leven eruit ziet. Waar zijn slaapplek momenteel ongeveer is en dat het afgelopen nacht wel echt koud en toch ook niet helemaal droog was.

Ik bleef wat vragen stellen en voelde oprechte verbinding en contact. Hij vroeg me of ik wat geld had, zodat hij misschien straks ergens binnen warm koffie kon drinken. Na een mooi gesprek; waarin hij alle ‘shit’ uit kon spreken, gaf ik hem niet mijn laatste kleingeld maar een briefje. Twintig euro. Tranen in zijn ogen kwamen tevoorschijn. ‘Nu heb ik genoeg voor het hele weekend. En kan ik straks een visje halen’. Ogen die twinkelen en ineens ‘ik weet al welk visje ik ga halen’.

Ik vroeg hem of ik hem een knuffel mocht geven en dat mocht. Voordat ik doorliep pakte ik zijn handen en zei: ‘hoe je leven er nu ook uitziet, Jij doet ertoe, anders was je hier niet’. Hij gaf nog aan dat ‘als je voor een duppie geboren bent je geen kwartje kunt worden’. Daar waar ik anders de neiging heb uit te leggen dat die gedachten tegen je werken zei ik nu’ dat klopt niet, want je hebt net 20 euro gekregen, dat is heel wat meer als een kwartje’. Hij lachte. We groeten elkaar en gingen ieder onze eigen weg.

Ware verbinding is puur levensvreugde ongeacht de buitenkant en verhalen die gedeeld worden. En wat deze man ook met het geld doet, dat maakt niet uit. Dit moment van verbinding is pure rijkdom.

Misschien ken je het; iemand die zich niet goed of fijn voelt staat voor je (je zou dit uiteraard ook zelf kunnen zijn) en je hebt de neiging om het gevoel ‘goed te praten’. Of, je begint liever ergens anders over. Of je loopt weg. Of je gaat als een razende affirmeren dat het goed gaat.

Je kunt ook kiezen voor de andere kant, je gaat er volledig in op, je praat mee, ervaart dat de zwaarte groter wordt, je wilt helpen oplossen, uitleggen, begrijpen. Wanneer de ontmoeting voorbij is ben je nog steeds bezig met wat jij of de ander zou kunnen (of zelfs moeten) doen.

Wat doen we in beide situaties als we het puur als energie bekijken?

We keuren het ene goed en het andere wijzen we af. Het ene mag er wel zijn, het andere niet.

En dat gebeurt onbewust vrijwel continu. De hele dag door. Bij jezelf, bij anderen,  in ruimtes.
Terwijl het in essentie allemaal energie is. En energie wil stromen, doorstromen.  Emoties, gedachten, fysieke sensaties; iedere trilling vibreert van nature, alleen wij mensen houden deze trilling (in gedachten, gevoelens, emoties etc) vaak onbewust vast.

En dan is er beschikbaarheid. Beschikbaarheid vanuit het hart. Het hart dat bij alles een ontvankelijke houding heeft. Geen voorkeur, geen afkeur. Het hart IS.

Dus dan de focus de hele dag op ons hart? Uiteraard kan dat, alleen daarmee doen we wederom hetzelfde als in bovenstaande voorbeelden. We geven voorkeur voor het hart – en keuren het hoofd/ervaringen af. En verbreken daarmee de verbinding met het huidige nu-moment.

Het Leven is alles. Totaliteit. Heel. Toelaten. Niet pas als net dat ene stukje van je leven ‘opgelost’ is, nee NU. Nu, nu en wederom nu. Met alles wat daarin naar voren en voorbij komt.

Dat voelt veel, want het leven Leeft de hele dag door in alles en iedereen. En inderdaad het stopt niet totdat je hart stopt.

Maar wat schuilt er een bevrijding in het besef dat het Leven alles volmaakt en in perfecte timing regelt. En wat voelt het verzachtend om er voor ieder aspect van leven te kunnen zijn.  Van lijden tot medelijden; pure beschikbaarheid voor dat wat er is, wat je doet, wat je denkt, wat je ervaart etc etc etc.

En in die beschikbaarheid klopt daar het hart. Het hart dat het Leven door je wijze lijf laat stromen, iedere nano-seconde van de dag. Het hart dat door beschikbaarheid een shift brengt van ontlading.

Aanwezig zijn voor de ander. Aanwezig zijn voor het lijden in de ander, aanwezig zijn voor dat wat als lijden wordt ervaren (en wat massaal onder de tafel wordt geschoven).

Het puur zien voor wat het is: een menselijke ervaring die wij ‘lijden’ noemen.

Ik kijk naar mijn leven. Ken ik ervaringen met het gevoel lijden? Ja.

Wilde ik die ervaringen of kon ik ze toelaten? Nee, veelal niet. En uiteraard is dat begrijpelijk, want het voelde destijds niet veilig en niet fijn.

En terwijl ik typ over aanwezigheid in het lijden voel ik mijn lijf zuchten. Loslaten. Zonder dat ik iets doe, puur door erbij te “zijn”.

En ik hoor mijn hart fluisteren ‘het is ok. Het is puur de ervaring met het gevoel van lijden. Ik ben bij je, het is veilig dit te laten zijn. Dit gevoel is niet wie je ‘bent’ het is puur een gevoel/emotie/gedachte/sensatie die je niet wilt, die voorbij komt.’

Bekijk in onderstaande video een aardse manier van lijden en leven tegelijkertijd:

http://www.theajurina.com//images/pics_db/images/theajurina.com_Content_ef90f0e98d12945586cd1f7e5363ecec_in_het_moment_lijden.png_241ce958a8bdd7e0f092c24349fd9c83.jpg

Wellicht lees je dit en wil je graag met iemand deze beschikbaarheid voor alles in jou ervaren. Een moment van pure verbinding, zonder dat je je verhaal hoeft te delen, zodat opgebouwde energie in jouw systeem de mogelijkheid krijgt te ontladen.  Stuur me dan een bericht naar mail@theajurina.com.

Ik haalde de vaatwasser leeg. Zo’n handeling wat je bijna met je ogen dicht zou kunnen doen. Bijna… Ik keek in het mandje van het bestek en daar zag ik ‘haar’ liggen.

Een bruine boon, inmiddels vol gezogen met water uit de machine. Helemaal schoon. Dat zeker.
Instant ging mijn gedachte terug naar het moment dat ik zo’n zelfde soort van boontje in mijn handen had.

Alleen was toen de beleving totaal anders….
Het had de vorm van een boontje, iets groter dan dat. Door het vliesje heen zag je een ini-mini-kop/romp vormpje. En zowel boven als onder dit ‘boontje’ een nog ini-mini-er-zijde-achtig draadje. 

In dit boontje, zat een mini-mensje. En waar ik destijds nog het meest van onder de indruk was, was dat we van dit mini-mensje 2 x de hartslag hadden gehoord. De eerste keer dat het net op gang was en een week later toen het ritme er helemaal inzat. 
Maar in de weken die volgden na het horen van haar hartslag voelde ik dat er iets niet goed zat. En bij de volgende echo bleek dit ook het geval. Het hartje stond stil – en een week later was daar het moment dat ik dit boontje in mijn handen had. 

Vol ontzag keek ik destijds, inmiddels alweer 8 jaar geleden. En nu kijk ik met een glimlach naar deze bruine boon. Alsof ‘ze’ even langs komt (z)waaien, zoals ze zo vaak doet. Nog altijd voel ik bij Vlinder, die naam gaven we haar, de zinnen ‘doe gewoon dat waar je blij van wordt’ en… ‘doe niet te moeilijk’. En nee; zeker weten of het een meisje was doen we niet, maar uit de verbinding met haar krijg ik de gedachte terug ‘dat dat ook werkelijk helemaal niks uitmaakt’. Wat ik bij haar voel is een ziels-verbinding, dus connectie voorbij vorm. Niet zichtbaar – wel voelbaar. 

Ik zie wederom die bruine boon voor me en denk: 
Ieder mens is op een bepaald punt in conceptie dit boontje geweest. En ja; we zijn dus allemaal ‘net zo gewoon als een brune boon’.
Onze genen/acties/daden/karakters; uiteraard zijn deze allemaal uniek en verschillend. Maar diep van binnen, is daar nog altijd in ieder van ons de herinnering aan dat boontje.

Het boontje in mij – ziet het boontje in jou.
Heel gewoon, maar omdat je er Bent, toch ook heel bijzonder.

Ik schreef over bovenstaande ervaring een persoonlijk boek. Mocht je nieuwsgierig zijn naar dat boek, stuur me dan een bericht of mail@theajurina.com

Ik was er behoorlijk goed in geworden. Het onbewust zoeken naar iets wat voldoening gaf. Schrijven, lezen, mediteren, wandelen, spelen, vrijen en ga zo maar door.

Iets doen wat in je gedachten opkomt en wat een Meesterlijk goed idee lijkt. Vanuit de gedachte dat als je ‘dat’ doet/hebt/leert/ervaart het ‘beter’ (rustiger/completer/etc) zal zijn.

Als ik terugkijk zie ik hoe slim dit soort gedachten zijn en hoe fenomenaal snel ze kunnen verschijnen. Ware topsport als je mij vraagt.

En toch is deze topsport vermoeiend, want er lijkt geen einde aan te komen. Het is een oneindige weg omdat het startpunt altijd het huidige moment, NU is.

Voel energetisch maar eens wat het startpunt is in de bovenstaande 2 zinnen. Het startpunt is dat het NU niet genoeg is. En je iets moet ‘doen’ om dat genoeg-gevoel te krijgen (nogmaals dit gaat razendsnel en meestal onbewust, want anders zouden we hier zelf meteen mee stoppen). En dus start je vanuit dat niet-genoeg-zijn je actie. En je voelt ‘m aankomen: hoe je iets start, komt altijd bij je terug. Dus wederom het niet-genoeg-gevoel, wellicht zelfs met een schepje er bovenop, wat zorgt voor nog meer (innerlijke) frustratie.

Maar is er een andere optie? Ik bedoel; er zijn toch massa’s mensen die een ‘niet genoeg’ gevoel in zich dragen?

Ik zou Thea niet zijn als ik dit niet wilde onderzoeken. En voor mij zat het werkelijke thuiskomen, de ontlading, in het erkennen en herkennen van het ‘niet genoeg’-stuk. Dit aankijken, het ontvangen. Er volledig beschikbaar voor zijn. Eerlijk en transparant naar mezelf toe en mijn lichaam de vraag stellen “wat Leeft er nu in mij”?

En weet je wat ik ervoer? Dat het vanaf dat punt pas ‘echt leuk’ wordt. Ik hoefde namelijk niet langer te regelen wat goed en wat niet goed is in mijn leven. Of enorm te focussen. Ik heb zeker weten nog wel een focus en dat is het huidige moment. Alles wat er nu door me heen gaat,  want daarin stroomt het Leven. 

Ik ben Beschikbaar en in die pure beschikbaarheid schuilt ruimte. 

Wat ik voor me zie is dat steeds meer mensen deze beschikbaarheid Leven. En dat we er op energetisch niveau volledig voor elkaar kunnen zijn. Dat juist hierdoor energie in beweging komt en kan stromen, daar waar het wellicht al jaren of generaties lang is opgebouwd. Dat we dit proces niet hoeven te verklaren. Ons hart weet de weg, daar waar wij stoppen met zoeken. Ons hart = het vinden en het verbinden, want het hart kan niet anders dan dat.

Even terug naar NU, want een betere wereld begint nog altijd bij mezelf. Wat ik NU kan doen is mijn beschikbaarheid delen met mijn omgeving. Met jou bijvoorbeeld, mocht je dat willen. Ervaar wat het doet als iemand zich volledig beschikbaar voor je opstelt. Stuur me een mail en ik kom er bij je op terug.